Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Czernikowie Oficjalna strona Parafii w Czernikowie

Rozważanie II niedzieli Wielkiego Postu rok A – 1.03.2026 roku

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».
Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!» Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli.
A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

Oto słowo Pańskie.

Drodzy,
Jezus zabiera ze sobą Piotra, Jakuba i Jana na wysoką górę. Tam „przemienia się” wobec nich – Jego twarz jaśnieje jak słońce, a szaty stają się lśniąco białe. Obok Niego pojawiają się Mojżesz i Eliasz – symbol Prawa i Proroków. To znak, że całe Pismo Święte prowadzi do Chrystusa i w Nim znajduje swoje wypełnienie.
Piotr, zachwycony i poruszony, chce zatrzymać tę chwilę: „Postawimy trzy namioty”. To bardzo ludzkie pragnienie – zostać w doświadczeniu światła, bliskości Boga, bezpieczeństwa. Jednak głos Ojca z obłoku kieruje uwagę uczniów nie na budowanie namiotów, lecz na słuchanie: „To jest mój Syn umiłowany… Jego słuchajcie”.
Przemienienie nie jest ucieczką od codzienności ani zapowiedzią łatwej drogi. Dzieje się tuż przed zapowiedzią męki. Jezus pokazuje uczniom swoją chwałę, aby umocnić ich w wierze na czas krzyża. Światło góry Tabor ma pomóc przetrwać ciemność Golgoty.
Dla nas to zaproszenie, by w chwilach modlitwy i duchowego światła uczyć się słuchać Jezusa. Nie po to, by zatrzymać się na „górze”, lecz by z Nim zejść w codzienność – przemienionym sercem.