Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Czernikowie Oficjalna strona Parafii w Czernikowie

Rozważanie na III niedzielę wielkanocną roku A – 19.04.2026 roku

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej o sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?» Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało».
Zapytał ich: «Cóż takiego?»
Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto, jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli».
Na to On rzekł do nich: «O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?» I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać wraz z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
W tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu, a z nimi innych, którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi». Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.

Oto słowo Pańskie.

Drodzy,
uczniowie idący do Emaus są obrazem każdego z nas w chwilach rozczarowania i zagubienia. Ich nadzieje zostały złamane, a serca pełne są smutku. Rozmawiają o wydarzeniach, próbują je zrozumieć, ale brakuje im światła, które nadałoby sens temu, co się stało. Właśnie wtedy Jezus zbliża się i idzie z nimi — choć oni Go nie rozpoznają.
To pokazuje, że Bóg jest obecny także wtedy, gdy Go nie dostrzegamy. Idzie obok nas w codzienności, w naszych rozmowach, w pytaniach i wątpliwościach. Jezus nie narzuca się, ale cierpliwie tłumaczy, prowadzi i rozpala serca uczniów swoim słowem.
Przełom następuje przy łamaniu chleba — prostym, a jednocześnie głębokim geście. Wtedy otwierają się im oczy. To przypomnienie, że spotkanie z Jezusem dokonuje się szczególnie w Eucharystii, ale też w prostych znakach obecności i miłości.
Uczniowie natychmiast wracają do Jerozolimy. Spotkanie z żywym Chrystusem nie pozwala pozostać biernym — rodzi radość i pragnienie dzielenia się Dobrą Nowiną.
Ta Ewangelia uczy nas, że nawet w chwilach zwątpienia nie jesteśmy sami. Jezus idzie z nami, tłumaczy nasze życie i czeka, aż Go rozpoznamy. A gdy to się stanie, nasze serce naprawdę zaczyna pałać.